۲۰ دی

درمان کلستئاتوم

درمان کلستئاتوم

بسیار از افراد این سوال در ذهن شان ایجاد می شود که کلستئاتوم چیست ، چه علائمی دارد و درمان آن چگونه است در این مقاله قصد داریم درباره درمان کلستئاتوم بپردازیم.

کلستئاتوم چیست ؟

همان طور که در مقاله قبلی توضیح داده شد هنگامی که پوست در محل گوش میانی یا پشت پرده گوش رشد کند، کلستئاتوم به وجود می آید.

کلستئاتوم گوش غالبا به شکل یک کیست یا کیسه می باشد که لایه هایی از پوست قدیمی را که در قسمت داخلی گوش تولید می شود، به بیرون می ریزد.

با گذشت زمان توده کلستئاتوم می تواند رشد کند و استخوان های گوش میانی را دچار آسیب نماید، از عوارض رشد کلستئاتوم کاهش شنوایی ، فلج عضلات و سرگیجه می باشد.

 

درمان کلستئاتوم

 

عوامل به وجود آمدن کلستئاتوم :

دو عامل مهم در به وجود آمدن کلستئاتوم نقش دارد : عفونت گوش میانی و عملکرد بد شیپور استاش

شیپور استاش موجب تعادل فشارهوا بین گوش میانی و محیط می شود، ممکن است شیپور استاش به دلیل سینوزیت، آلرژی یا سرماخوردگی بد کار کند که موجب جذب هوای گوش میانی توسط بدن می شود و یک خلاء نسبی در گوش به وجود می آید، فشار ایجاد شده به وسیله خلاء کیسه یا ساک هایی را که به علت عفونت ضعیف شده اند به داخل می کشد که تبدیل به کلستئاتوم می گردد.

نوع دیگری از کلستئاتوم ، کلستئاتوم مادرزادی است که از بدو تولد وجود دارد و می تواند در استخوان های قائده جمجمه و گوش میانی و اطراف گوش قرار بگیرد.

علائم کلستئاتوم :

  • ترشح گوش همراه با بوی بد
  • احساس پری یا فشار در گوش با رشد کلستئاتوم
  • کاهش شنوایی
  • درد پشت گوش همراه با ناراحتی به خصوص در شب
  • سر گیجه و ضعف عضلانی

درمان کلستئاتوم :

بیمار باید به متخصص گوش ، حلق و بینی برای تشخیص کلستئاتوم مراجعه نماید و در صورت وجود کلستئاتوم ، درمان اولیه شامل شستشوی گوش ، تجویز قطره های موضعی و آنتی بیوتیک برای بیمار آغاز می شود که هدف از درمان اولیه ، کنترل عفونت و قطع ترشح گوش است.

در صورتی که کلستئاتوم رشد کرده باشد، بیمار فورا باید تحت عمل کلستئاتوم گوش قرار بگیرد تا از بروز عوارض جدی جلوگیری شود.

در این مرحله متخصص گوش و حلق و بینی نیاز به بررسی تست های شنوایی ، گرافی و سی تی اسکن گوش داخلی و گوش میانی دارد.

این تست ها به منظور تعیین میزان شنوایی باقیمانده برای بیمار و وسعت تخریبی که کلستئاتوم برای بیمار به وجود آورده انجام می شوند.

در برخی از موارد بازسازی گوش میانی در جراحی مقدور نیست و نیاز به عمل دوم در فاصله شش الی ۱۲ ماه بعد می باشد.

معاینات دوره ای در مطب پس از جراحی برای بیماران ضروری است تا از بروز عفونت جلوگیری شود.

دکتر مهدی سلیمان پور

متخصص گوش و حلق و بینی

اتولوژی ، نورواتولوژی

بیماری های گوش – جراحی زیبایی گوش – جراحی بینی

۰۶ آذر

کلستئاتوم

کلستئاتوم

کلستئاتوم نوعی بیماری گوش است که پوست در جای نامناسبی از گوش میانی یا پشت پرده گوش رشد خواهد کرد.

دلیل ایجاد کلستئاتوم عفونت های مکرر گوش است که موجب رشد به سمت داخل پوست پرده گوش می شود.

شکل کلستئاتوم به طور معمول شبیه به یک کیست است و به آن صورت به وجود می آید که این کیست یا کیسه ی پوست های قدیمی به وجود آمده در داخل گوش را به صورت لایه ای به بیرون می ریزد.

توده کلستئاتوم که ایجاد شده در طول زمان بزرگ خواهد شد و ممکن است استخوانچه های گوش میانی را تخریب کرده و از بین ببرد.

چنانچه توده ایجاد شده رشد ممتد را به دنبال داشته باشد باعث ایجاد اختلالاتی از قبیل کاهش شنوایی، سرگیجه و فلج شدن عضلات صورت می گردد.

باید به این نکته توجه داشت که این بیماری باید توسط متخصص گوش و حلق و بینی بررسی شده و مورد درمان قرار گیرد.

 

کلستئاتوم

 

دلیل ایجاد بیماری کلستئاتوم چیست ؟

غالباً به دلیل بد عمل کردن شیپور استاش و عفونت گوش میانی این بیماری ایجاد می گردد.

عملکرد شیپور استاش ایجاد تعادل فشار هوا بین گوش میانی و محیط اطراف می باشد.

زمانی که شیپور استاش به دلایل مختلفی از قبیل آلرژی ، سرماخوردگی یا سینوزیت عملکرد مناسب خود را انجام ندهد هوای گوش میانی بوسیله بدن جذب خواهد شد و موجب ایجاد خلا نسبی در گوش می گردد.

علائم بیماری کلستئاتوم چیست ؟

  • از جمله علائم این بیماری در ابتدا به این شکل می باشد که گوش ترشح خواهد داشت و در برخی موارد این ترشح بوی بدی را به همراه دارد.
  • فرد احساس پری یا فشار در گوش کرده و دلیل آن بزرگتر شدن کیسه یا توده کلستئاتوم می باشد و ممکن است همزمان شنوایی گوش نیز کاهش یابد.
  • درد پشت گوش مخصوصا هنگام استراحت و شب هنگام موجب ایجاد ناراحتی برای فرد خواهد شد.
  • سر گیجه یا ضعف عضلانی در همان قسمت صورت که اختلال گوش رخ داده است.
  • با مشاهده کردن یک یا چند مورد از علائم فوق باید به متخصص گوش ، حلق ، بینی مراجعه کرد تا مورد بررسی قرار گیرد.

درمان بیماری کلستئاتوم :

متخصص گوش ، حلق و بینی بوسیله معاینه بالینی وجود این بیماری را تایید می کند.

درمان کلستئاتوم در ابتدا با شستشو گوش با آنتی بیوتیک و قطره ها ی موضعی گوش انجام می گیرد. هدف درمان اولیه متخصص گوش و حلق و بینی قطع و کنترل کردن ترشح گوش می باشد.

چنانچه توده ایجاد شده بزرگ و عارضه دار تشخیص داده شود تحت جراحی گوش و با بیهوشی عمومی انجام خواهد گرفت.

دکتر مهدی سلیمان پور

متخصص گوش و حلق و بینی

اتولوژی ، نورواتولوژی

بیماری های گوش – جراحی زیبایی گوش – جراحی بینی

۰۲ آبان

بیماری های گوش

بیماری های گوش

بیماری های گوش : گوش یکی از اعضای مهم و پیچیده در بدن می باشد که علاوه بر شنوایی، گوش مسئولیت برقراری تعادل در بدن را نیز برعهده دارد.

با توجه به اهمیت گوش در اعضای بدن در این مقاله قصد داریم بیماری های گوش را معرفی کنیم.

برای توضیح بیماری های گوش آن را به چند گروه تقسیم می کنیم: وزوز گوش، اوتیت ، سرگیجه، افت شنوایی

وزوز گوش

یکی از بیماری های رایج گوش صدایی شبیه به زنگ در گوش می باشد که به آن وزوز گوش می گویند که ممکن است در یک یا هر دو گوش شنیده شود.

محدوده فرکانس وزوز گوش می تواند از زیر تا بم متغییر باشد.

نوعی از وزوز گوش وجود دارد که به آن وزوز بارز می گویند که بر اثر اختلال در عروق خونی اطراف گوش یا اسپاسم عضله های داخل گوش میانی به وجود می آید.

اوتیت

بیماری اوتیت در اثر عفونت دستگاه مجاری تنفسی فوقانی که خارج از قفسه سینه قرار دارد، بروز می کند.

اوتیت به سه نوع تقسیم می شود:

  • اوتیت سروز: این نوع از اوتیت جمع شدن مایع در گوش میانی با التهاب  و بدون علائم می باشد و معمولا بعد از اوتیت مدیا مشاهده می شود.
  • اوتیت مدیای حاد: نوعی عفونت ویروسی حاد که با عفونت دستگاه مجاری تنفسی فوقانی همراه می باشد.
  • اوتیت مدیای مزمن: این نوع از اوتیت به دلیل عفونت گوش میانی بروز می کند و ممکن است باعث پاره شدن پرده گوش شود.

 

بیماری های گوش

 

سرگیجه

برخی از افراد دچار سرگیجه و عدم تعادل می شوند که این احساس حاصل از مشکلات گوش داخلی می باشد.

سرگیجه به دو صورت: سرگیجه خوش خیم وضعیتی BPPV و بیماری منییر وجود دارد.

سرگیجه خوش خیم وضعیتی در اثر حرکات سر یا تغییر سریع وضعیت بروز می کند و به صورت کوتاه مدت می باشد.

بیماری منییر یکی از بیماری های گوش می باشد که با بالا رفتن مایع درون گوش همراه می باشد و از علل بروز آن می توان به استرس، واکنش خود ایمنی، سوء تغذیه و ضربه اشاره کرد.

عواملی که باعث بروز سرگیجه می شود عبارتند از:

  • در صورتی که گوش داخلی جریان خون کافی دریافت نکند.
  • برخورد ضربه ای که منجر به آسیب رسیدن به گوش داخلی شود.
  • عفونت هایی که می توانند به گوش داخلی و اتصالات آن به مغز حمله کنند.

افت شنوایی

دو نوع افت شنوایی وجود دارد که عبارتند از: افت شنوایی هدایتی و افت شنوایی حسی- عصبی

افت شنوایی هدایتی یا انتقالی هنگامی بروز می کند که به کانال گوش، پرده گوش ، گوش میانی و استخوانچه رکابی آسیب رسیده باشد.

از دلایل بروز افت شنوایی هدایتی می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

  • وجود جرم گوش یا واکس
  • پارگی پرده گوش
  • عفونت گوش میانی
  • خوردگی استخوانچه ها
  • سفت شدگی استخوانچه
  • اتواسکروز

افت شنوایی حسی- عصبی

کاهش شنوایی حسی-عصبی در اثر عوامل شناخته شده و ناشناخته شده به وجود می آید. ناشنوایی بیمار کاملا اتفاقی یا طی چند ساعت اتفاق می افتد.

از دلایل بروز افت شنوایی حسی-عصبی می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

  • بیماری MS
  • استفاده از داروهایی که به شنوایی آسیب می زند.
  • برخورد ضربه به سر
  • عفونت های ویروسی، مننزیت چرکی، بیماری لایم و ایدز، سیفیلس
  • مشکلات عروقی
  • دلایل تومورال مانند: آکوستیک نوروما، مننژیوما و غیره
  • بیماری منییر
  • سارکوئیدوز
  • عوامل ژنیتیکی
  • پیری گوش
  • بیماری های اتواپسون گوش داخلی
۱۱ مهر

اوتیت

اوتیت

بیماری های گوش را می توان به چند دسته اصلی تقسیم نمود: اوتیت ، سرگیجه ، وزوز گوش ، افت شنوایی

گوش دارای سه قسمت اصلی است: گوش خارجی، گوش میانی و گوش داخلی

هر قسمت گوش دارای عملکردی مهم در سیستم شنوایی می باشد.

امواج صوتی  با عبور از مجرای گوش خارجی و پرده گوش ، به حد فاصل گوش خارجی و میانی رسیده و آن را به ارتعاش در می آورد.

در گوش میانی سه استخوانچه دارد ( سندانی ، چکشی و رکابی ) که وظیفه انتقال دهنده را برای منتقل نمودن انرژی لرزشی ناشی از موج های صوتی به مایع گوش داخلی را بر عهده دارد.

لرزش این مایعات منجر به تحریک پایانه های فیبر های عصبی می گردد.

عصب شنوایی ایمپالس های صوتی را به مغز بخشی که صداهای قابل فهم بررسی می شوند، انتقال خواهد داد.

 

اوتیت

 

اوتیت

اوتیت بر سه نوع است:

  • اوتیت سروز ( تجمع مایع پشت گوش )
  • اوتیت مدیای حاد ( عفونت حاد گوش میانی )
  • اوتیت مدیای مزمن ( عفونت مزمن گوش میانی )

اوتيت به دنبال عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی اتفاق می افتد.

عفونت ویروسی منجر به اختلال در عملکرد شیپور استاش شده و عفونت از راه شیپور استاش به سمت گوش میانی پیش رفته و در نهایت منجر به بروز بیماری اوتيت می شود.

اوتیت سروز : تجمع مایع در گوش میانی ، به همراه التهاب ، بدون هیچ گونه علامت که عموماً به دنبال اوتيت مدیا بروز می کند.

اوتيت مدیا حاد

اوتيت مدیای حاد  به طور معمول نوعی عفونت باکتریایی حاد همراه با عفونت دستگاه تنفسی  فوقانی

درصورتی که اوتيت مدیای حاد در صورتی که در بین در سال بیش از چهار بار و در ۶ ماه بیش از سه بار بروز نماید، اوتيت مدیای حاد نامیده می شود.

اوتيت مدیای مزمن : اوتيت مدیا مزمن در صورتی است که عفونت بدون علامت و مقاوم در گوش میانی بروز کند.

 

دکتر مهدی سلیمان پور

متخصص گوش و حلق و بینی

اتولوژی ، نورواتولوژی

بیماری های گوش – جراحی زیبایی گوش – جراحی بینی